33 yaşında evlendim. Eğitim, iş derken evlenmeyi ertelemiştim. Aradan 2 yıl geçince çocuk sahibi olalım diye düşünmeye başladık. Bu arada herhangi bir doğum kontrol yöntemi de uygulamıyorduk. Ama bebeğimiz de olmamıştı ve endişelenmeye başlamıştım. Sonra doktora başvurdum. Benim bu arada tamamen adet kanamalarım kesildi… Bu bir yılın sonunda artık menopoza girmiş ve hiç yumurtam yok’ dendi. Sanki dünya başıma yıkıldı, eve nasıl döndüğümü bilmiyorum. Artık asla çocuk sahibi olamayacağımı duymuş olmanın ağırlığı, bir gün çocuk sahibi olmanın hep hayal ettiğim bir şeydi.
Sonra arkadaşlarımdan ve internetten yumurta donasyonunu öğrendim. Önce Girit’e gittik ama orada gebelik olmadı. Biz de Kıbrıs’taki bir tüp bebek merkezine geldik. Östrojen ve progesteron hormonları kullanılarak adet görmem sağlandı. Adetten sonraki 13’üncü ya da 14’üncü günde donasyon olayı gerçekleşti. 15-20 dakika sürdü. Bir akşam hastanede kaldım. Sonra İstanbul’a döndüm ve hamile olup olmadığımı 12’nci gün test yaptık. Bana ilk ‘hamilesiniz’ dediklerinde o an, rüya gibiydi.
